Şu An Tüm İnsanlara Kırgınım!



Bu aralar...
Her taraf neden karanlık; sadece geceyi yaşıyormuşçasına. Güneşi de mi söndürdüler? Neden herşey anlamını yitirdi? Sanırım amaçsızlaştım; ve anlamsızlaşmamdır buna sebep.

"Vitrinin içinde duran biblolar gibi hissediyordu kendini" demiş Deep... Aynen öyle gibi bir şey bu muhtemel... Vitrin camının ardında duran bir biblo gibi bağımsız, yalnız, uzak...

Kalpte fırtınalara tanık olan iç sesin dışa cılız çıkması, cümleler kuramaması hali biraz.
"Bilmezsin / Hayatında yük olmamak adına kurduğum kısa cümlelerin / Kalbimde ki uzunluğunu"
demiş Cem... İşte! Bak işte, bu işten muzdaribim bende...

Ağlamak da bazen nefes almak kadar karşı konulmaz ama nefesini tutmak kadar da imkansız olabiliyor. Nasıl çıkarsın bu işin içinden bilmiyorsun. Ama ağlamıyorsun da... Garip... Boğazında ki ağrıya aldırma!

Hayat bir melankoli denizi biliyor musun? Suyun yüzeyinde kalmayı beceremediğim için dibine dibine batıyorum. Bir pollyanna da olabilirdim oysa! Ama ben bardağın dolu tarafını ararken bardağı kırdılar, elde var umut!

Tek bir cümlesini içten içe; aslında bağıra bağıra bağıra söylemek istediğiniz için bir şarkıya hayran kaldığınız defalarca kez dinlemekten sıkılmadığınız oldu mu? İçten içe; aslında bağıra bağıra: 'Şu an tüm insanlara kırgınım!'

Neyse



Hiç yorum yok:

Yorum Gönderme