Depresif Günce 4


İnsanlar...
Hepsinin bir melek olmadığı kesin. Ya da şeytan. Zaten önemli olan karşınızda ki kişinin melek ya da şeytan olmasından çok sizi neye benzetmeye çalıştığı sanırım. Çünkü bazıları... Şeytanlaştırıyor beni, siyaha boyanıyorum.  Sonuçta her insanın derininde siyahta beyazda mevcut, yüzeye hangisinin çıktığı mühim.

Geri adımlarımın karşılığını üzerime hücum edilmesiyle almaktan yoruldum. Daha kaç dayak yiyeceğim bu hayattan. Ruhumun bütün değerleri darmadağın. Onlara rağmen onları anlayama çalışmak ne kadar yorucu. Hayat her haliyle hüzne gebeyken bir de onların ilave olması, tahammülümü zorluyor... Ve ben, iğneyi onlara batırmamak için çuvaldızla sevişmekten de sıkıldım. Kalbim delik deşik inanın.

Bu ne böyle? Neyin nesi? Nereye  kadar? 'O zaman' ne zaman gelecek?

Zihnimde tahammülsüzlük ve yorgunluk
Kalbimde ki umuda bir elin parmakları misal...
Ve sorular...
Sorunlar...

Hepsi bu;
Hayat bu mu?

Hiç yorum yok:

Yorum Gönderme