Kork! Kimse Yok...



Eskiden derdim ki; insanın başına gelebilecek en kötü şey bir gün yapayalnız kalmasıdır. Öğrendim ki, hayatta insanın başına gelebilecek en kötü şey yapayalnız hissetmesine neden olan insanlarla yaşamasıdır.” demiş Goethe...

Ne kadar doğru değil mi? Çevrenizdeki kalabalığa bir göz atın. Gülümseyişlerin birer maskeden ibaret, samimiyetin sahte ve hislerin yapmacık olduğunu görmek için çaba harcamanıza gerek yok. Her şey net, çok...

Şöyle iki lafın belini kırabileceğiniz kaç kişi kaldı ki; can kulağıyla dinleyecek, gözlerinizin içine bakarak konuşacak? Arkadaşlık, dostluk, aşk... Güven kaldı mı bir parça da olsa etrafta? Koşulsuz teslimiyet sağlayabilecek kadar güvenilir kim var? Sorsan, hepsinin dilinde aynı cümle: “Korkma ben varım!” Hep bir sahtelik kokusu, yapmacıklık tatsızlığı söz konusu. Bir maskeli balonun tam ortasındayız sözün özü.

Sonra ne oluyor? Kitaplar dostumuz oluyor. Ya da televizyon başından kalkmıyoruz. Ya da bir ayna gibi onları yansıtıyoruz biz de, onlar gibi oluyoruz. Tabiatın mutasyona uğramış bu sisteminin bir parçası gibi...

Tuhaf!
Yaşam o kadar kısa ve ölüm o kadar yakın ki oysa... Hal böyle olunca, istem dışı bir sitem dökülüyor dudaklarımdan: “Kork, kimse yok!”

Neyse…



4 yorum:

  1. Şimdi herkes biraz biraz yalnız sanırım...

    YanıtlaSil
  2. Erdi oğlum. Önce okudum fakat seni görerek dinlerken acı gerçeği teyit ettim. Nasıl böyle olduk biz? Bak oğlum ben hayatı çok zor geçmiş bir insanım. Ancak şu son on senedir içim ile dışımın aynı olduğunu bildiğim için, dertlerine gerçekten ortak olmak istediğim kimseler yok etrafımda. Ancak blog aleminde samimiyetimle dolaşıyorum. Dilerim insanlar uyanırlar. Gerçekten acı olduğu kadar doğru anlattıkların. İnşallah önüne gerçek dostlar çıkar, kim bilir onlar da bir yerlerde aynı duyguları hissediyorlardır. Dilerim uyanırız. Sevgilerimle oğlum.

    YanıtlaSil
  3. Sorsan, hepsinin dilinde aynı cümle: “Korkma ben varım!”

    Ne kadar yalan bir samimiyet. Çok doğru..

    YanıtlaSil
  4. "Korkma, ben varım!" cümlesi bile korkunun varlığını kanıtlamıyor mu?
    Bir taraftan da hayal kırıklığı yaratan antipatik bir cümle. Çevrende bir ben kaldım, bana güven ve korkma! İnsan böyle bir şeyin varlığından bile korkar. Bir tarafta güvensiz bir dünya diğer yanda paranoyak takıntılar... Sözün bittiği yer gibi.

    YanıtlaSil

Blogger tarafından desteklenmektedir.