Huzur mu istiyorsun? Az eşya, az insan...

Kafka demiş bu sözü. Sırf bu söz için bile saygı duymak lazım bu adama. Çünkü haklı.

İnsanlar birbirlerine zarar veriyorlar. Her anlamda. Madde ve anti-madde ilişkisi misali, bir araya geldikleri anda bir patlama oluyor adeta. Hatta patlayışa neden olanlar kimi zaman en, en ve en yakınlarınızdaki insanlar oluyorlar. Böyle insanların ortak bir mottoları var. Şöyle ki:

"Ben yaşadım, o da yaşasın!"

İş hayatınızda böyle insanlarla karşılaşırsanız:
"Ben çektim, o da çeksin!" diyerek orada geçirdiğiniz zamanı boka bulandırmaya çalışacaklardır. Size çektirmeye çalışarak...

Arkadaş grubunuzda bu düşünceye sahip insanlar varsa, durum daha da kötü çünkü içlerindeki bu art niyetleri kullanabilecekleri alan çok geniş:

"Ben sınıfta kaldım, o da kalsın!"
"Ben o telefonu alamadım, o da almasın!"
"Ben kursa gidemedim, o da gitmesin!"

Her zaman ben neyi yapamadıysam, neyi yaşamadıysam, neyin fırsatını bulamadıysam; O'da aynılarını yaşasın arzusu içindedirler.

Ailede varsa, durum çok daha kötü. Belki de en kötüsü bu... Kendi çocukluklarıyla/gençlikleriyle sizi kıyaslayabilirler.

"Ben gençken bunları yapamadım, o da yapmasın."
"Beni şuraya göndermemişlerdi, o da gitmesin."

Hatta ailede yaşanabilecek en büyük sıkıntı şu temada gerçekleşiyor: Benim ailem benim hayatımın içine etti, bende ona aynısını yapmalıyım.

Böyle olunca da "Aileler daima çocuklarının içine eder zaten" diyen Bay Bacardi*  haklı çıkıyor.

En olmaması gerekeni bu. Neyse ki aile içinde böyle insanlar çok olmuyorlar.

2016'ın son demlerinde çirkin bir takım düşüncelere/olaylara tanık oldum. İnsanların birbirlerine ne kadar zıt olduğunu, birbirlerine zarar vermeyi ne kadar çok istediklerini bir kez daha hissettim.

2017 için, aslında genel olarak her yıl için tek dileğim olan umuda bir temenni daha eklemek istedim bu nedenle. İlave temennim en başta da belirttiğim gibi: Az eşya, az insan...

Selam sana Kafka...

*Bay Bacardi / Ölüm Pornosu - Chuck Palahniuk