Anneler de mi Yalan Söyler?

2013 Yılında yayımlanan ilk kitabım Pesimisyon'da Annelerde mi Yalan Söyler adında bir şiir vardı. Son dönem gündemindeki 'siyah' temalı haberler arttıkça ve bu artan haberler içimi burktukça o şiiri anımsadım. Yeniden okudum. Ve o şiirden yola çıkarak şöyle bir klip ortaya çıktı...

Huzur, nerede huzur? Hani bazen kader gülümserdi insana... Nerede? Bize de gülecek kader nerede?

Hatırlıyorum. Evet, evet hatırlıyorum. Sen demiştin. Bugünler de geçecek demiştin, hatırlıyorum.
Bugünler geçecekti ve adeta gözyaşlarımız mutluluktan akacaktı falan? Şimdi ne oldu?

Ne zaman sitemlerim birikse ve dudaklarımda birer küfre dönüşecek olsa, avuçlarınla yanaklarıma dokunurdun. Bu bir sus deme şeklindi. Susardım ve sen inan bana derdin, inan bana o günler gelecek derdin… Neden hala gelmedi?

Bir dışarıya bak! Dışarıda çığlıklar var duyuyor musun? Ağlayanlar var, canı yananlar var, çaresiz kalanlar var, dışarıda ölenler var! Birilerinin canı yanıyor. Canım yanıyor. Hepimizin canı yanıyor.

Bütün bu pisliğe karşılık umut diyorsun. Umut. Umut güzel şey… Hep böyle derdin. Umut güzel şey… Bana umut etmeyi öğrettin. Ama umutlarım bir bir kırılırken, bu çaresizliğe, bu bekleyişe katlanmayı neden öğretmedin. Hayır. Umut boktan bir şey…

Çok zaman geçti. Birçok değişti ve bir o kadar şeyde değişmedi. Sen mesela… Hala aynısın. Hala aynı şeyleri söylüyorsun. Hala bekle diyorsun. Sabret diyorsun.  Umut diyorsun. Bana hala boş laflar ediyorsun. Hala bomboş ümitler…

Anne… Yoksa… Anneler de mi yalan söyler?

2 yorum:

Blogger tarafından desteklenmektedir.