Kork; Kimse Yok!


Eskiden derdim ki; insanın başına gelebilecek en kötü şey bir gün yapayalnız kalmasıdır. Öğrendim ki, hayatta insanın başına gelebilecek en kötü şey yapayalnız hissetmesine neden olan insanlarla yaşamasıdır.” demiş Goethe...

Ne kadar doğru değil mi? Çevrenizdeki kalabalığa bir göz atın. Gülümseyişlerin birer maskeden ibaret, samimiyetin sahte ve hislerin yapmacık olduğunu görmek için çaba harcamanıza gerek yok. Her şey net, çok...

Şöyle iki lafın belini kırabileceğiniz kaç kişi kaldı ki; can kulağıyla dinleyecek, gözlerinizin içine bakarak konuşacak? Arkadaşlık, dostluk, aşk... Güven kaldı mı bir parça da olsa etrafta? Koşulsuz teslimiyet sağlayabilecek kadar güvenilir kim var? Sorsan, hepsinin dilinde aynı cümle: “Korkma ben varım!” Hep bir sahtelik kokusu, yapmacıklık tatsızlığı söz konusu. Bir maskeli balonun tam ortasındayız sözün özü.

Sonra ne oluyor? Kitaplar dostumuz oluyor. Ya da televizyon başından kalkmıyoruz. Ya da bir ayna gibi onları yansıtıyoruz biz de, onlar gibi oluyoruz. Tabiatın mutasyona uğramış bu sisteminin bir parçası gibi...

Tuhaf!
Yaşam o kadar kısa ve ölüm o kadar yakın ki oysa... Hal böyle olunca, istem dışı bir sitem dökülüyor dudaklarımdan: “Kork, kimse yok!”

Neyse…


18 yorum:

  1. Gülümse, sadece gülümse ki, hayatta sana gülsün/ Beyaz Sayfa
    :):):)

    YanıtlaSil
  2. Allahtan bloglar var da, ortak noktası olan insanlar bi yerlerde buluşup iki lafın belini kırıyor.

    YanıtlaSil
  3. Bu da gösteriyor ki, bazılarının anladığı gibi, yalnızlık sadece sevgilisi olmayana yakıştırılacak bir kelime değil.
    Çünkü insan iki kişiyken de yalnız kalabilir, milyon kişiykende.
    Ve sözlerin her biri, öyle derin ki.
    Teşekkürler. :)

    YanıtlaSil
  4. gerçekten de yapayalnızlık bile onlarca insanın arasındaki yalnızlıktan iyidir.
    en azından insan gürültüsü çekmeden kafanı dinleyebilirsin.

    YanıtlaSil
  5. Güven iki heceli adı kalmış kendisi yok olmuş bir kavram.

    YanıtlaSil
  6. Beyaz Sayfa: Vovv :) Bunu denemeliyim :) Teşekkürler...

    YanıtlaSil
  7. Cem: Aynen öyle sanalın da artı yanları varmış buun böylece öğrenmiş oluyoruz :)

    YanıtlaSil
  8. Uyuşuk Hayalperest: kesinlikle yalnız olmak sevgilisi olmamak demek değildir. İnsanlar aklı hep oraya çalıştığı için hep öyle düşünüyorlar işte... :)

    Teşekkür ederim güzel yorum için ;)

    YanıtlaSil
  9. memento mori: Aynen öyle... Kalabalığın içinde yalnız olduğunu hissetmek çok berbat bir durum. Öbür türlü en azından bir sakinlik, bir sükunet var.

    YanıtlaSil
  10. Özlem Bzyr: Güven duygusunu kaybettik malesef. Artık kimse kimseye kayıtsız güvenemiyor. Adı ver kendisi yok dediğiniz gibi...

    YanıtlaSil
  11. Goethe nin sözü ne kadar şahaneymiş öyle. yazın da öyle. insan bildiği şeyleri böyle bir cümle içersinde görünce işte bu! diyor... teşekkürler

    YanıtlaSil
  12. Öylesine Biri: Çok sevdiğim bir sözdür. Geçenler de mariposanın blogunda da görünce aklıma geldi ekleyeyim dedim. Teşekkürler yorumun için.

    YanıtlaSil
  13. yapmacık ınsanlar sogutuyor benı de.. samımıyet yoksa arada arkadasım bıle dıyemıyorum o ınsana.. Oyle olunca onlarla konusamıyorsun, konusamayınca da ıhtıyacını gıdermek ıcın blloga sarılıyorsun.. Ne guzel anlatmıssın :)

    YanıtlaSil
  14. sölediklerin de alıntılar da çok iyi.
    hayat işte.
    iyi ki kitaplar var.
    :)

    YanıtlaSil
  15. Summer: Samimiyetsizlik başa bela işte summer ve etraf bununla kaynıyor :)

    YanıtlaSil
  16. deeptone: İşte buna katılıyorum deep iyi ki kitaplar var :)

    YanıtlaSil
  17. Kalabalıkların arasında yalnızlık işin en boktan hali. kesinlikle katılıyorum.
    insanlar birbirlerinin gözüne beş saniyeden fazla bakamaz oldu.

    YanıtlaSil

Blogger tarafından desteklenmektedir.