Bir buruk saat diliminde asılı kalmış yüreğim
Burnumda pis kokulu bir hüzün
Gözlerimde derme çatma bir gün görüntüsü
Öncelerde keşkeler görmeye alışmışım
Belirsiz yarınlara aldanmak kolayıma gelir olmuş
Ve her yarına ümitlerle başlayıp hüsrana uğradıkça
Yeniden pişmanlığın sularına bırakmışım kendimi
Hep boğulmak üzereyken uyanmak istemişim
Rüya sandığım bu korkunç gerçekten
Her seferinde kaybetmişim savaşı
Her seferinde ‘bu son şansın’ denmiş kulağıma
Atılmışım hayata yeniden
Başlamışım yeniden koşturmaya
Yeniden kaybetmeye ramak kalmış her defasında

Ve kalemimden her seferinde bir kaybediş öyküsü dökülmüş
Gözlerim siyaha çalmış inadına

Tam ortasındayım ben hayatın
Bir tarafım simsiyah
Bir tarafım bembeyaz
Ben alaca bir karanlıkta
Bulanık düşüncelerimle
Belirsiz bir yaşamı sürdürmekteyim…

Nereye kadar kimbilir…