Fotoğraf: Erdi Karadeniz

Ben şiiri çok severim. Şiir okumayı, seslendirmeyi ve yazmaya çalışmayı...
Bu öyle büyük bir sevgi ki; orta okulda şiir(!)lerimi yazdığım ajandamı hala saklarım. Arada bir açıp okur, Cem Yılmaz gösterisi izliyormuşçasına sandalyeden düşe düşe gülerim. Müthiş şiirlerdir!

Şahsımın bu muhteşem şiirlerinde gizli bir aksiyon saklıdır aslında. Mesela dizeler arasında her an kapınız çalabilir, kapıyı açtığınızda sevgilinizin tabutuyla karşılaşabilirsiniz. (Lütfen bu örneği mantık çerçevesinde düşünmeyiniz. :) )

Tabi zaman geçti. Okuduk, öğrendik, geliştirdik kendimizi. Ve sonuç; hala becerebildiğim söylenemez. Tamam tabut falan ekleyip olayı fantastik boyutlara taşımıyorum ama yine de pek 'şiir' gibi olmuyor sanki. 

Zaten o yüzden yazdığım bu tuhaf şeylere 'şiirimsi' diyorum ben...

Anımsatmak adına; bir kaç şiirimsiyi bir araya topladım. :)

1) Ben Ne Kadar Kötüyüm?
2) Bu Gece Mutluluğumu Sahneliyorum
3) Aşk Her Tarafta
4) Bir Kaybediş Öyküsü
5) Anneler de mi Yalan Söyler?
6) Hüzünsel
7) Benden Uzaklaş/ma


Şimdi şiirimsi falan dedik, bari yazıyı güzel bir şiirle bitireyim de durumu toparlayalım. :)