Bazen sorun sende değil gerçekten!
Onda da değil...
Bende.

Çünkü yaşamı yönlendirecek bir kumanda yok elimde benim. Ben yönetmiyorum hayatı. Her şey istediğim gibi olmak zorunda değil; olmuyorda zaten.

Bazen, bir ışığa ihtiyaç duymama rağmen yüzüne bakmıyorum mesela. Gözlerimi kaçırıyorum. Kaçıyorum...
Ama inan bana bende sebebini bilmiyorum bunun. Sebepsiz yere araya mesafeler koyuyor olmamın hiç bir mantıklı açıklaması yok. İçimde ki geçimsiz insan çıkıyor ortaya işte.



Onların da suçu yok. Bir dokunan bin ah işitiyor şu günlerde. Çatacak yer arıyorum, çatıyorum. Olur olmadık zamanlar da, beklenmedik davranışlar sergiliyorum mesela. Durup dururken surat asıyorum. Huzursuzum. Huzursuzluğumu bir bakışla karşımdakine gönderiyorum. Sebepsiz hareketler silsilesi bitmiyor hiç. El uzatana sırtımı dönebiliyorum. Adımlarımı hızlandırıyorum bazen. Gittiğim yerin bir önemi yok o anda; uzaklaşmak istiyorum sadece. Hızlanıyorum... Hızlanıyorum... Düşüncesizce...

Bazen sorun kimse de olmuyor kısaca; tek sorunlu ben kalıyorum orta da...
İçimde ki geçimsiz ele geçiriyor ruhumu.
Çatacak yer arıyorum;
Çatıyorum...



bu metin bu şartlar altında ölemem adlı e-kitabımda yer almıştır